vandermeerenedwin

Orde van het Gulden Masker

Brevet van Ridder

Vandermeeren Edwin

geboren in Halle op 26 juni 1958

K.K.W.B. De Linde (Lembeek)

 

Beslissing van het Algemeen Kapittel van 3 februari 2018 - intronisatie op 14 april 2018

 

 

 

intronisatie

14 april 2018

 

Op 14 april 2018 werd Edwin Vandermeeren officieel geïntroniseerd als Ridder in de Orde van het Gulden Masker. Onze Orde was aanwezig met ?? Ridders en ?? partners. Na de intronisatie hadden de aanwezige Ridders en hun partners de mogelijkheid om mee aan ute schuiven aan het Breughelbuffet ter gelegenheid van het leden feest van KKWB De Linde.

 

Toespraak van Grootmeester Willy Segers

Mijnheer de burgemeester, mijnheer de schepen, achtbare genodigden, beste leden en medewerkers van KWB toneelgroep De Linde, familie en vrienden van Edwin,

Toen in 1963, nu alweer bijna 55 jaar geleden, de toenmalige kopstukken en voortrekkers van het Vlaams - Brabantse en Vlaams - Brusselse toneelleven de idee opperden om een Ridderorde te maken als hommage en ten behoeve van de leiders en voortrekkers van de verschillende amateurgezelschappen, ontbrak het hen zeker niet aan visie.

Een ridderorde is immers een verzameling van mensen die op een duidelijke, klare en onbaatzuchtige manier een aantal deugden hoog in het vaandel voeren. De ridderdeugden lopen als een rode draad doorheen ons bestaan.

Een deugd is een universele positieve eigenschap van de mens, die los staat van huidskleur, intelligentie, woonplaats, godsdienst, inkomen of geslacht. Het gaat niet om de prestatie maar om de eigenschappen die nodig zijn om deze prestatie tot stand te brengen (zoals creativiteit en doorzettingsvermogen).

Bovendien is een ridder moedig en trouw, heeft hij doorzettingsvermogen en is doelgericht, kan goed samenwerken met zijn strijdmakkers en heeft geleerd zich in te leven in de ander. Dat maakt hem dienstbaar.

Hij doet wat er moet gebeuren, ook al is dat moeilijk of angstwekkend. Moedig zijn betekent doorgaan, ook als je liever zou opgeven of ophouden. Je hebt moed nodig om nieuwe dingen te proberen. Moed is je kracht.

Tot daar het nogal serieuze gedeelte van mijn maiden toespraak als Grootmeester. Toen ik een tijdje terug mijn voorbereiding doorstuurde naar een paar leden van de Hoge Raad, vonden ze mijn schrijverijen wat te preekachtig en vroegen ze zich af wat ik bij een volgende intronisatie wel nog zou kunnen zeggen als ik nu al alle ridderlijke deugden zou uit de doeken doen. En ze hadden wellicht een punt. 18 jaar geleden werd ik zelf geridderd door wijlen Jef Mennekens. Mijn dochter vroeg zich toen af wanneer ik dan wel een paard zou hebben, want elke ridder heeft toch een paard.

In het geval van onze ridderorde is het paard wellicht verworden tot een stokpaardje. Weet u dat in Finland het ‘reële’ stokpaard rijden een nieuwe sportieve hype is? Voor onze nieuwe ridder zouden we het enigszins anders kunnen inkleuren : Stokpaardje wordt ook spreekwoordelijk gebruikt: als iemand op zijn stokpaardje zit, wordt bedoeld dat de persoon in kwestie over haar of zijn favoriete onderwerp spreekt, en wel op zo een manier, dat dit gespreksonderwerp altijd weer terugkomt. Dit stokpaardje is een deel van de levenskunst, van het zijn van onze nieuwe ridder en we wensen hem dus een gezond en langdurig goed dravend stokpaard toe.

 

Toespraak van Griffier Roeland Vranken

Geachte genodigden,

Als een toneelkring iemand wil laten ridderen, moet hij de Orde een dossier bezorgen waaruit blijkt dat de betrokkenen volgens de kring het ridderschap waard is.

In de loop van het vorige jaar kregen we dit dossier. Dat werd door de Hoge Raad onderzocht en op 13 november 2017 werd besloten tot een positief advies aan het Kapittel, de Algemene Vergadering van de Orde.

Op 3 februari van dit jaar besliste die vergadering dat het dossier van Edwin Vandermeeren aan alle voorwaarden voldoet.

Ik geef een korte samenvatting.

Edwin (geboren te Halle op 26 juni 1968) is de zoon van onze Ordegenoot Gustaaf Vandermeeren.

Hij regisseert nu in opvolging van zijn vader bij KWB De Linde, waar ordegenoot Willy Hernie voorzitter is.

Hij wordt voorgedragen door Toneelkring ‘De Linde’.

Edwin speelde voor het eerst toneel in 1979, hij was 11 jaar.

Als acteur speelde hij bij ‘De Linde’ mee in 27 producties, regisseerde er 9 stukken voor volwassenen en 2 voor ‘de Linde Kids’.

Hij regisseerde ook bij ‘Acta’ in Halle (4 producties), bij ‘De Moedige Strijders’ in Essenbeek (10 producties), bij ‘Cantimpré’ in Bellingen (1 productie) en bij ‘Weredi’ in Lot (3 producties).

Alles bijeen komt zijn naam voor bij 68 producties.

Hij schreef een historische evocatie voor 100 jaar Veroonskerk en verschillende songteksten voor ‘Lembeek Bauve’. Tussendoor volgde hij cursussen scenografie, stukkeuze, basisklank en belichting, acteren (basis en gevorderde) en Opbouw van een productie

Zijn orderboekje staat al vol tot 2022

In dit dikke dossier zijn de meeste bladzijden recto verso bedrukt!

Er bestaat dus geen twijfel dat we nu kunnen overgaan tot de 180ste intronisatie!

 

Toespraak van Ridder Edwin Vandermeeren

Beste Toneelvrienden van Kon KWB Toneel De Linde, De Linde kids,

Beste medebestuursleden van KWB Lembeek

Beste toneelvrienden van welke vereniging ook, beste genodigden,

Beste Hoge Raad en Ridders van de Orde van het Gulden Masker,

Sta me toe, dit memorabel moment aan te vangen met een welgemeende dank u uit te spreken voor al wie hier vandaag aanwezig is, en voor de eer die me door deze intronisatie te beurt valt. Tevens sta ik er op de mensen van Koninklijk KWB Toneel De Linde te danken die in de organisatie van deze gebeurtenis en in het samenstellen van het lijvige dossier toch heel wat tijd en energie hebben gestopt, en dan zal niemand het me kwalijk nemen dat ik toch de namen van Nancy Hanssens expliciet vernoem. Mochten er nog geheime agenten achter de schermen werk hebben verzet, ook voor hen een warme dank u.

Wanneer je, natuurlijk op zo een moment, onvermijdelijk geconfronteerd wordt met een geschiedenis vol theaterpassie, dan is het ook wel meer dan gepast om een welgemeende dank u te zeggen aan mijn vrouwtje Ingrid.

Het is zij, die me de vele tijd en ruimte gunt om deze passie uit te oefenen, en niet alleen dat… Zij is ook de persoon in mijn leven die mijn passie, of moet ik zeggen bezetenheid voor theater wil en kan begrijpen. Het feit dat zij zelf gebeten is door de toneelmicrobe zal hier zeker bij helpen…, al hoor ik haar hier zo aan toevoegen: Jomo, bajaa es’t wel ewa neiger as ba ma, zelle. Om in de toon van het stuk van dit jaar (Wolk van Muggen) te blijven… Gaa zet ni van ien mugge gestouke, mo van ne gille nest.

Nu, wanneer voormalig Grootmeester Julien De Doncker en later Lembeeks Ridder Willy Hernie me vorig jaar de vraag stelden om geïntroniseerd te willen worden tot Ridder in de Orde van het Gulden Masker, moest ik hierover eigenlijk geen seconde nadenken, en zei ik onmiddellijk “Ja”.

Waarom ? Ridder worden… is dat nog wel van deze tijd? Is dit niet louter een folkloristisch gegeven, hoort men dan rondom je zeggen ?

Nu, als je mij als Lembekenaar in hart en nieren, over het belang van folklore spreekt, en je neemt in gedachte de eeuwenoude Paastraditie in Lembeek waarnaar iedere Lembekenaar, rood, wit, groen of oranje, weken op voorhand zit te popelen om zich voor een tocht van 2O km, door weer en wind; achter het schrijn van een patroonheilige Sint-Veroon te scharen, samen met 1000 volgers en evenveel paassoldaten in een gemeente van 8000 mensen, nat gewogen, wel dan weet je dat je aan mij een Ridder zal hebben die Folklore meer dan ernstig neemt. Als het ridderschap al folklore genoemd mag worden, wel, dan is daar niets pejoratiefs aan. Integendeel, waardevolle folklore, moet net als ons geliefd amateurtheater vooral in stand gehouden worden, en dat is in de tijd waarin we leven niet meer zo voor de hand liggend.

Ja, een intronisatie tot Ridder heeft wel degelijk zin, en betekent een onnoemelijke eer voor hij of zij die de eer te beurt valt. Dat is ook hoe ik me hierbij voel.

Nee, niet als Ridders in zwaard en harnas getogen, om al wie anders denkt dan ons te bestrijden. Nee…Ridder zijn, heeft voor mij alvast een bijkomende missie, bovenop de passie en liefde die ik al jaren voor het amateurtheater koester en probeer uit te dragen. Een goed ridder van de Orde, zo lees ik op de website, is iemand die verdienste heeft om het amateurtheater te ondersteunen en te bevorderen over zijn gemeentegrenzen heen.

Ik sta hier dan zeker niet alleen als lid van mijn geliefde thuisgroep Kon. KWB Toneel De Linde, maar ook als vertegenwoordiger van al wie amateurtheater bedrijft of het op zijn minst een warm hart toe draagt.

Als amateurtoneelvereniging in Groot-Halle worden wij al jaren binnen de Cultuurwereld in balans gelegd met Culturele monumenten als de Mariaprocessie, het Carnaval, maar ook onze eigen Sint-Veroonsmars op Paasmaandag, waartegen we schijnbaar klein bier lijken te zijn.

Bovendien heeft Groot-Halle de luxe om, misschien mede dankzij dit waardevolle erfgoed, op muzikaal gebied, op het gebied van dans, en op menig andere culturele vlakken, over onze Stadsgrenzen heen, zelfs in en buiten ons Vlaams en Belgisch grensgebied, hoge ogen te gooien.

Waar sta je dan als Halse toneelliefhebber, tussen die Halse nationale kampioenen of in het buitenland gelauwerde Halse kunstbeoefenaars, met je theatervereniging van onder de kerktoren van Lembeek, Buizingen, Essenbeek of Halle?

Wel,…ik durf vandaag te stellen … even ver. Zonder af te doen aan de prestaties , spreken nu eenmaal Muziek en bvb dans een universele taal die binnen en buiten de grenzen begrepen kàn worden, wat in het theater moeilijker ligt.

Toch vind ik, en niet alleen ik, dat we even trots mogen zijn op het niveau van het theatergebeuren in Halle en omstreken. Het is maandag Cultuurraad. Waarom zou die jaarlijkse Halse Cultuurduivel niet eens van ons mogen zijn ? En met ons bedoel ik, niet letterlijk “ik”, maar heel het theatergebeuren in Halle.

Is men vergeten dat bvb Volharding over een theaterauteur beschikt als Paul Van Bossuyt die met zijn Vlaamse versie van de Comedia del Arte menig theatermaker in Vlaanderen kon beroeren. Een stuk als “Bendeke Troep” om er maar één te noemen, wordt tot ver buiten onze grenzen op hoog niveau opgevoerd.

Maar ik durf ook kijken naar de Collega’s uit Buizingen, KABUIZ, die door omstandigheden uit hun vertrouwde zaal werden gezet, en twee jaar een turnzaal omtoverden tot een theaterarena, waarin ook nog eens kwaliteits-theater werd gebracht. Ik denk maar aan de voorstelling van Cabardouche.

In een zelfde adem haal ik Toneel Reinaert te Essenbeek aan, die na een interne gedaantewissel, nu al jaren de vruchten plukt van een verjongde ploeg acteurs die jaar na jaar is gegroeid tot een sterke speler binnen ons Hals amateurtoneel.

En natuurlijk, …mijn vrienden van de Moedige Strijders uit Essenbeek, waar ik ook al meer dan 10 jaar actief ben, dat ook binnen hun vereniging een aantal harde nootjes te kraken kreeg, maar telkens, ondanks de moeilijke omstandigheden, op ongeziene wijze theater van de bovenste plank het publiek instuurde. Komédie, klucht, tragedie, monoloog… voor niets deinzen ze terug, met drie opeenvolgende uitmuntendheden op het palmares.

En ja…ook ons eigen Kon KWB Toneel De Linde verdient vanzelfsprekend vandaag, die “Pied de stal”, door binnen het terrein van klucht, komédie en tragikomédie ook het niveau opgekrikt te hebben, tot het hoogste binnen onze provincie, en zich een uitmuntendheid kon toe-eigenen binnen het provinciaal tornooi, maar nog belangrijker… die jaar na jaar tot 1400 toeschouwers naar de Kring lokt. Dat doe je niet, als je slecht theater brengt.

Zoals ik al reeds eerder zei in theaterkringen…de klucht is geen scheldwoord voor een slecht stuk, maar een verdomd moeilijk genre, die deze vereniging als geen ander onder die knie heeft, terwijl we dit jaar ook bewezen dat we ook andere genres kunnen en durven brengen met een Wolk van Muggen

Daarboven … en daar ben ik uiterst fier over, vonden we bij De Linde, in al onze drukke agenda’s, nog die portie gedrevenheid en energie om drie jaar geleden een bloeiende jeugdwerking uit de grond te stampen met De Linde Kids. Dit jaar met zelfs 2 producties : In December het Meisje met de zwavelstokjes, en volgende week : Te Koop: Ouders, waarvoor ik sta te popelen om zelf nog eens op te draven. We hebben nog wat vrije tijd gevonden om in te vullen op zondagochtend….

En dan heb ik het alleen maar over de verdienste van onze verenigingen binnen onze stad Halle. Dan heb ik het nog niet over de talloze samenwerkingsverbanden, uitwisseling van talenten, enzovoort …die er bestaan tussen menige Halse toneelverenigingen met verenigingen van buiten onze grenzen. Een ervaring die me dan zeker te binnenschiet is mijn deelname, samen met vele anderen in de productie Ghetto bij Weredi Lot, en zeker en vast ook mijn jongerenregie vorig jaar in Mei tijdens “Bang Bang you’re dead”. Ook in Cantimpré Bellingen, Dworp, jazelfs in het spijtig genoeg ter ziele gegane Theater Acta, was ik getuige van succesvolle uitwisselingen met andere verenigingen. Kruisbestuiving tussen vereniging is nu eenmaal een verrijking maar soms haast noodzakelijk geworden.

Je kan je misschien afvragen, wat heeft dit allemaal met een intronisatie te maken tot Ridder binnen de Orde van het Gulden Masker ? Wel, dit is nu precies hoe ik een mijn taak als ridder binnen de Orde van het Gulden Masker zie… ijveren voor een blijvende en ja, zelfs voor meer erkenning van één van de mooiste hobby’s, voor mij dé mooiste, die er bestaat, ijveren voor een mooie toekomst voor ons geliefd Amateurtheater hier en buiten de grenzen van onze stad, want het is verdomd moeilijk geworden in deze tijd om theater sexy te blijven maken voor onze jeugd. En dan hebben we het nog niet aan de praktische problemen zoals : Gebrek aan geschikte repetitieruimte, opslag voor kledij, accessoires, decor, etc…

De missie om het amateurtheater te blijven bevorderen is dan ook ontegensprekelijk een blijvende taak die ik zal blijven vervullen, bij leven en welzijn.

Een tweede zeer belangrijke rede waarom ik zo snel inging op de vraag om tot Ridder geslagen te worden in de Orde van het Gulden Masker, ligt, zoals iedereen wel weet, ook in de persoonlijke sfeer. Eén van jullie ridders die mij na aan het hart ligt, namelijk mijn bloedeigen vader, kan zijn taak als ridder wegens gezondheidsproblemen de laatste jaren onvoldoende of zelfs niet meer verderzetten. Aangezien hij de man is, waarvan ik heel die passie, die gedrevenheid, zeg maar “het zot zijn van amateurtheater” erfde, zie ik deze intronisatie dan ook ontegensprekelijk als een waardig eerbetoon aan hem.

“You can’t start a fire without a spark” zong Springsteen. Inderdaad…pa, jij bent de “spark” die ik nodig had om mijn theatervuur aan te wakkeren.

Zonder hem, stond ik hier nu niet te glunderen, want dat doe ik… Het is voor mij duidelijk dat theater een helende werking, een energiebron van formaat is gebleken in moeilijke dagen.

Daarom … Merci iedereen voor deze ongelooflijke eer, maar vooral ook merci pa…deze bekroning is dan ook meteen opgedragen aan jou !!!

 

het nieuwsblad

16 april 2018

 

Nieuwe ridder van het Gulden Masker: “Mijn missie is de liefde voor het toneel uitdragen”

 

Vandaag om 06:00 door Ingrid Depraetere

 

Lembekenaar Edwin Vandermeeren, gedreven acteur en toneelregisseur, werd zaterdag officieel tot ridder in de Orde van het Gulden Masker geslagen. Dit ging gepaard met een bijzondere ceremonie in zaal De Kring in Lembeek.

De Orde van het Gulden Masker werd in 1963 opgericht vanuit het provinciaal Toneelverbond Brabant, met als doel personen te verenigen die een bijzondere bijdrage leveren aan het toneelleven in Vlaams-Brabant. In Halle zijn naast Edwin Vandermeeren ook Willy Hernie en Staaf Vandermeeren lid van de Orde van het Gulden Masker. Toevallig ook alle drie actief bij toneelkring De Linde in Lembeek.

“Het dossier van Edwin Vandermeeren was zeer stevig ”, zegt grootmeester Willy Seghers. Edwin tekende het gulden boek en kreeg de symbolen van de Orde van het Gulden Masker overhandigd.

Amper elf jaar oud

Edwin Vandermeeren debuteerde als acteur bij De Linde toen hij amper elf was. De toneelkring had een kind nodig in de productie van dat jaar en huisregisseur Staaf bracht gewoon zijn zoon mee, die thuis toch al niets liever deed dan toneel spelen met zijn vriendjes. Het was de start van een rijke toneelcarrière met in totaal 68 producties, waarvan 27 als acteur en de rest als regisseur. In 2007 nam Edwin bij De Linde de taak van huisregisseur over van zijn vader. Daarnaast ging hij ook aan de slag als regisseur bij andere toneelkringen. Volgend weekend staat Edwin na lange tijd nog eens op de planken bij De Linde Kids, het jeugdtoneel dat hij twee jaar geleden mee opstartte.

“Ik heb het geluk dat ik een vrouw heb die mijn passie voor het toneel begrijpt, omdat ze er zelf ook door gebeten is”, aldus Edwin. “Ik vind het een hele eer om ridder te mogen zijn in de Orde van het Gulden Masker. Sommigen vinden dit misschien folklore, maar in Lembeek kennen we zeer goed de waarde van folklore. Ik ben geen ridder met zwaard of harnas, wel eentje met een missie om de liefde voor het toneel uit te dragen.”

Vader Staaf

Edwin draagt zijn ridderschap op aan zijn vader Staaf, van wie hij het vak leerde en de toneelmicrobe erfde. Staaf kon er omwille van zware gezondheidsproblemen niet bij zijn. “Pa, deze is voor u", besloot Edwin geëmotioneerd terwijl hij het beeldje van het Gulden Masker in de hoogte stak.


Edwin Vandermeeren toont de symbolen van de Orde. FOTO: IDH


ORDE VAN HET GULDEN MASKER

CONTACTADRES

Adres: Langeveldstraat 25, 1745 Opwijk

Email: willysegers1745@gmail.com

Mobiel: 0475 361 333

KOMENDE ACTIVITEIT


Pjeirefretterswandeling - 18 augustus 2019 - Vilvoorde

Hoge Raad - 30 september 2019 - Strombeek-Bever

De ezels van Breughel - 5 oktober 2019 - Dilbeek


Officiële website van de Orde van het Gulden Masker

BE45 3100 7360 3989 - BBRUBEBB

Willy Segers, Langeveldstraat 25, 1745 Opwijk - 0475 361 333

mail - web - webmaster - privacy

© Copyright. Alle rechten voorbehouden. Webdesign: Ongi Etorri